De burgemeester lost het wel op

Jeannette Zwijnenburg:

‘De burgemeester wordt gezien als iemand
die er iets meer mee kan’

Lenka Hora Adema is MfN-registermediator en (organisatie)coach, assessor, docent, opleider en redactielid van dit tijdschrift.

Sinds oktober 2013 bent u burgemeester van de gemeente Haaren. Wie bent u als mens en als burgemeester?

Deze twee vragen zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Als mens sta ik voor duidelijkheid. Ik luister graag, maar heb wel een eigen mening. Ik hou niet van ‘Haarlemmerdijkjes’. Dat is een uitdrukking van mijn familie, die uit de Haarlemmermeer komt. Dat betekent bij ons dat je eerlijk bent en geen dubbele agenda hebt. Dat ben ik en dat verwacht ik ook van de ander. Daar ontstaat meteen de valkuil. Als ik merk dat de andere partij daar niet aan voldoet wordt het voor mij wel lastig nog goed te luisteren. Vanuit mijn rol als burgemeester is dat niet altijd gewenst.


Hoe gaat u om met conflicten?

Om eerlijk te zijn heeft dat best veel training nodig gehad bij mij, omdat die valkuil van verwachte eerlijkheid dus op de loer ligt. De samenleving verwacht dat als conflicterende partijen er echt niet meer uitkomen, een afspraak met de burgemeester helpt. Daar schuurt het nogal eens. Natuurlijk probeer je alles wat in je vermogen ligt om te zorgen dat een conflict wordt opgelost. Maar soms is het ook niet mogelijk om nog een oplossing te bieden. Als burgemeester zit je aan het eind van die conflictketen. Dat is goed, maar ook weer niet. Bij de meeste gevallen van burenruzies zijn er al veel gesprekken gevoerd, door buurtbemiddeling, politie, maatschappelijk werk, etc. Welke bijdrage kan ik nog leveren om dan wel tot een oplossing te komen?


Welk conflict is u het meest bijgebleven? Hoe heeft het u geraakt? En wat hebt u er aan kunnen bijdragen?

Het zijn vaak de burenruzies die klein beginnen, die op ons bord komen als burgemeester. Als iemand die er iets meer mee kan. Ik weet nog een conflict over een heg. Dat liep zo uit de hand, dat na gesprekken met afzonderlijke partijen, de zakjes met poep over de heg werden gegooid. Ook met al mijn ervaring is er geen oplossing gekomen. Deze mensen waren niet bereid elkaar enige ruimte te gunnen en voor de gemeente was er geen enkele mogelijkheid om de heg te verwijderen. Dat zag de ene partij als de ultieme oplossing, maar daar zat het echte probleem niet. Soms moet je constateren dat er mensen zijn die elkaar echt niks gunnen en is mediation, of de burgemeester, ook niet de oplossing.

Dit conflict is pas opgehouden toen een van de partijen zijn huis te koop had gezet en verhuisde.

Dat is jammer.